…en nog steeds blakend! Een typisch geval van een extreem gezonde hollandsche aanstaande moeder. Ik straal. Waggel blij in het rond. Mijn buik steekt ter illustratie nòg pronter vooruit. Geen noemenswaardige vochtophopingen, geen spatje straie te bekennen. Lijf en kind werken dus nog steeds goed mee.

Het moment is al aangebroken dat sommige mensen mij voor het laatst als zwangere vrouw zien. Maar wat ik me afvraag: waarom kijken bijna al die personen me zo meewarig aan en zeggen: ‘ik wens je enorm veel sterkte de komende tijd…’

Snap er niks van….(struisvogelpolitek galore! Onniedan!)

Nou, en toen had ik alweer een week verlof. Als baby morgen geboren zou worden, dan valt hij keurig in de categorie ‘op tijd’. Zelf zou ik het ietwat aan de vroege kant vinden. Ik moet nog zoveel, lijkt wel. Dat bizarre plan om languit op de bank een paar boeken te gaan lezen, gaat in ieder geval nog mooi niet op! De hormonen laten dat echt niet toe. Het liefst hang ik met mijn hoofd in keukenkastjes en laat me graag bedwelmen door de geur van Andy. Mijn hoofd bestaat verder alleen nog maar uit checklijstjes. De ziekenhuis-vluchttas staat in ieder geval al klaar. Check. Klossen komen dit weekend onder het bed. Check. Kleertjes gewassen/gestreken in kast. Check. Keuken brandschoon…bijna check. Geboortekaartje? Hmm…neen, dat nog niet.

Maar hopen dat hij nog even blijft zitten…

Vast heel lekker hoor, maar volgens mij klopt hier iets niet….

Wat is er toch een boel veranderd. Een paar jaar geleden zou ik om dit tijdstip in blinde paniek quiches of boerenkool aan het maken zijn, dit om voor en na de ‘kerstmiddag-viering’ wat te eten te hebben. Ook zou ik al zeker een uur stresserig aan het tutten zijn. En de speciale kerstmiddag-jurk zou al een week klaar hangen. Het damesverbond-team belde altijd nerveus rond om over kousen/ladders en andere problemen te praten. Zodra de outfits unaniem ‘geweldig’ bevonden waren, doken we in vol ornaat ‘s middags de kroeg in. Werkelijk afgeladen met alleen maar blije mensen. Iedereen blij. En dan maar feesten. De dag van het jaar in Hengelo. Volgens mij is dat nog steeds zo eigenlijk.

Hoe anders is het nu bij ons. Friek gaat vanaf vanmiddag twee weken lang ergens op de veluwe mediteren. Ben benieuwd wat Flodje vandaag uitspookt. Ik slof relaxed rond met mijn dikke bewegelijke kerstbal, gehuld in een niet zo’n geweldige joggingboek. Vanavond relaxed ergens wat eten met vrienden. Wat een rust. Hè, fijn.

Fijne kerstdagen allemaal!

Mijn vraag: Zijn er nog meer mensen met mij die het allemaal niet zo heel erg geweldig vinden? Of ben ik de enige die de hype niet zo snapt?

Update: Collega M. wees me op dit filmpje, wat dan wel erg leuk is!

Kiek: ‘…maar hij is echt een lieverd hoor, hij legt me helemaal in de watten…’

Kiek’s mama: ‘als ik die foto van jou zo zie, moeten er wel steeds meer pakken watten aangesleept worden!’

Terwijl Friek en Flod continu in het bos aan het wandelen zijn, verdiep ik mij in de functie van het in het bezit moeten hebben van maar liefst 12 hydrofielluiers (ik heb er al 6 op voorraad!), die niet als luier gebruikt worden, maar toch -afrdoogtechnisch gezien- nodig schijnen te zijn. Maar waarom heb ik ook nog 3 flannellen luiers nodig? Ik verbaas me over de hoeveelheid lagen die over een matrasje heen moeten. En dan hebben we het nog niet eens over het soort matrasje gehad. Sterker nog: een ledikant moet ook nog. Evenals de commode. Hoe diep moet die commode zijn, vraag je je dan af. En wat voor soort flesjes moet ik hebben? Moet ik een voedingskussen? Kunnen we het wel af zonder box? Wat voor een voetenzak? Waarom een ‘maatkan met deksel (alleen voor nachtvoeding)’?

Wie het weet mag het zeggen.

Misschien zijn het de hormonen hoor, maar van dit nieuwsbericht werden mijn ogen vrij waterig. Misschien door de naam. Misschien door het lieve roversmaskertje. Ik weet het niet.

Schrijnend.